Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 139 (14.08.1963 r.)
Rzadko u nas spotykany, stanowi na pewno pradawny typ miejscowego psa. Hodowla sportowa zajęła się nim u schyłku ubiegłego stulecia. Rasa ta ma te same walory użytkowe myśliwskie, co airedale, zwłaszcza w buszówce wodnej i tępieniu gryzoni. Irlandczycy przypisują swemu terierowi niezwykłe przywiązanie i wierność. Z wyglądu jest typowym terierem o wzroście pośrednim między airedalem a foksterierem, ale o nieco pogrubionej budowie. Charakteryzuje go maść jednolita „irlandzka” – od żółtej do rudej. Irlandczycy chlubią się tą rasą i hodują ją nie tyle dla jej walorów wystawowych, co użytkowych, jest idealnym towarzyszem w domu i na łowach.
Teriery irlandzkie spośród wszystkich ras myśliwskich stanowią wyjątek pod względem łagodności w stosunku do ludzi, ale we współżyciu z innymi psami są raczej za skore do zwady. Bezgraniczną odwagą w połączeniu z porywczością i zawziętością, z jaką bez względu na przeszkody rzucają się na swych przeciwników, zdobyły przydomek „wcielonych diabłów”( the dare devils).
Ale ‘poza służbą’, w rękach przewodnika terier irlandzki jest nadzwyczaj spokojny i potulny. Gdy widzi się, jak pieszczotliwie przytula głowę do dłoni swego pana, trudno wprost uwierzyć, że przy nadarzającej się bójce może wykazać odwagę lwa i walczy do ostatniego tchu. Wykazuje niezwykła wierność swemu panu; znane są wypadki, że postępuje jego śladem na wręcz niewiarygodną odległość.
Wrażenie ogólne. Pies masywny, lecz nie za ciężki ani krepy, pełen temperamentu, szybki, wytrwały i silny. Szorstkowłosy o wdzięcznej sylwetce wyścigowca.
Głowa. Duża, w części mózgowiowej płaska i raczej wąska, miedzy uszami zwężająca się stopniowo ku oczom, bez fałd. Przełom czołowy z profilu ledwo widoczny. Szczęka i żuchwa o długości zapewniającej mocny uchwyt. Żuchwa muskularna i silna, policzki niezbyt wypełnione. Uzębienie równe, mocne i czysto białe.. Zęby górne lekko zachodzą przed dolne. Część twarzowa głowy nie zaklęśnięta, ani opadająca gwałtownie poniżej oczu lub między nimi, dobrze ukształtowana, o delikatnej rzeźbie, łagodzącej klinowatość. Włos na głowie zwarty, kosmaty i stosunkowo długi, potęgujący jeszcze wrażenie siły pyska. Wargi przylegające, prawie czarne. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, nie wypukłe, pełne ognia i bystrości. Uszy małe kształtu litery V, umiarkowanej grubości, dobrze osadzone, załamane powyżej głowy; część zwisającą skierowana ku przodowi, ściśle jednostronnie przylega do boku głowy. Małżowiny uszne bez frędzli, pokryte krótszym i ciemniejszym włosem niż na tułowiu.
Szyja. Dość długa i stopniowo rozszerzająca się ku kłębowi, dobrze noszona; skóra bez fałdów i podgardla. Po obu stronach szyi występują ‘wicherki’ dochodzące do brzegu ucha.
Tułów. Miernej długości. Klatka piersiowa głęboka i dobrze umięśniona, niezbyt obszerna ani szeroka, o żebrach lekko wygiętych, sięgająca daleko do tyłu. Grzbiet silny i prosty, nie wiotki, lędźwie muskularne i łagodnie wysklepione.
Kończyny przednie. Średnio silne, dobrze związane z łopatkami (delikatnymi, długimi i ukośnie ustawionymi),całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach, gęsto owłosione. W chodzie wyrzucane przed siebie. Łokcie swobodne w ruchach, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwo widoczny.
Kończyny tylne. Mocno zbudowane i muskularne, okryte gęstym włosem. W chodzie wyrzucane przed siebie. Uda silne, kolana miernie wygięte, nie zwrócone na zewnątrz. Staw skokowy nisko położony. apy silne, umiarkowanie okrągłe, nie za małe, palce wysklepione i ułożone prosto do przodu. Pazury czarne, piętki bez pęknięć i rogowatych narośli.
Ogon. Osadzony wysoko, obcięty na ¾ długości, bez frędzli i pióra, dobrze okryty szorstką sierścią, noszony wesoło, lecz prosto, nie ponad grzbietem.
Szata. Włosy pokrywowe twarde, szorstkie, pozornie nierówne, niezbyt długie, nie zacierające sylwetki tułowia, a zwłaszcza tylnych nóg. Proste, sprężyste i przylegające, nie kosmate, bez loków i kędziorów. Podszycie delikatniejsze i miękkie.
Maść. Jednolita, najbardziej ceniona w kolorze jasno- czerwonawym, czerwono-słomkowym, lub żółto-czerwonym. Na tle jednolitej barwy często spotykana i dopuszczalna biała plamka na piersi. Na nogach biel mniej pożądana.
Wymiary ciała. Masa psów w kondycji wystawowej najbardziej pożądana 12,5 kg, suki 11,5 kg. Wysokość w kłębie ok. 45 cm.
Wady. Oczy jasne.
Uwaga:
Opis jest przedrukiem z książki
Lubomir Smyczyński „Psy , rasy i wychowanie” PWRiL , W-wa 1981.