DZIENNIK
Redaktorzy
   Felietony
   Reportaże
   Wywiady
   Sprawozdania
Opowiadania
   Polowania
   Opowiadania
Otwarta trybuna
Na gorąco
Humor
PORTAL
Forum
   Problemy
   Hyde Park
   Wiedza
   Akcesoria
   Strzelectwo
   Psy
   Kuchnia
Prawo
   Pytania
   Ustawa
   Statut
Strzelectwo
   Prawo
   Ciekawostki
   Szkolenie
   Zarządzenia PZŁ
   Przystrzelanie
   Strzelnice
   Konkurencje
   Wawrzyny
   Liga strzelecka
   Amunicja
   Optyka
   Arch. wyników
   Terminarze
Polowania
   Król 2011
   Król 2010
   Król 2009
   Król 2008
   Król 2007
   Król 2006
   Król 2005
   Król 2004
   Król 2003
Imprezy
   Ośno/Słubice '10
   Osie '10
   Ośno/Słubice '09
   Ciechanowiec '08
   Mirosławice '08
   Mirosławice '07
   Nowogard '07
   Sieraków W. '06
   Mirosławice '06
   Osie '06
   Sarnowice '05
   Wojcieszyce '05
   Sobótka '04
   Glinki '04
Tradycja
   Zwyczaje
   Sygnały
   Mundur
   Cer. sztandar.
Ogłoszenia
   Broń
   Optyka
   Psy
Galeria
Pogoda
Księżyc
Kulinaria
Kynologia
Szukaj
autor: Capistrano21-11-2026
KRONIKI STUMILOWEGO KORYTA
  (odcinek 1)

Towarzysz Bolesław, czyli jak narodziło się Stumilowe Koryto

Dawno, dawno temu, w pewnym lesie, którego nazwy nikt już nie pamiętał, istniało niezwykłe miejsce zwane Stumilowym Korytem.

Mieszkały tam przeróżne zwierzęta. Były psy pracujące, psy wystawowe, stare wygi pamiętające czasy, kiedy o wartości zwierzęcia decydowały umiejętności, oraz młodzi adepci, którzy naiwnie wierzyli, że najważniejsze są wiedza, doświadczenie i uczciwość.
Nad tym wszystkim panował jednak on:

Towarzysz Knur Bolesław Korytkowski.

Postać potężna, nie tyle rozmiarami, ile przekonaniem o własnej nieomylności.
Bolesław miał jedną wyjątkową umiejętność: potrafił zajmować stanowisko nawet wtedy, gdy nikt nie potrafił wyjaśnić, czym właściwie się na nim zajmował.

Od lat pilnował Stumilowego Koryta z poświęceniem godnym lepszej sprawy. Każdego ranka sprawdzał, czy nikt nie podszedł za blisko jego brzegu, czy wszyscy podwładni odpowiednio nisko pochylają głowy i czy przypadkiem w lesie nie pojawił się ktoś, kto umiałby więcej od niego.
Tego ostatniego obawiał się najbardziej.

Pewnego dnia zwołał naradę.
— Towarzysze! — rozpoczął głosem donośnym. — Nasz las potrzebuje zmian!
Zebrane zwierzęta spojrzały po sobie z nadzieją.
— Potrzebujemy nowych regulaminów, nowych komisji, nowych instrukcji i nowych stanowisk!
— A może najpierw należałoby sprawdzić, czy stare przepisy działają? — zapytał nieśmiało Stary Labrador.
Zapadła cisza.
Bolesław zmrużył oczy.
— Kolego Labradorze, widzę, że kolega nie rozumie idei postępu.
— Rozumiem — odparł Labrador. — Tylko chciałbym wiedzieć, dokąd idziemy.
Bolesław chrząknął.
— Najważniejsze, żebyśmy szli razem!
— Ale dokąd?
— To ustalimy w następnej komisji!

I tak właśnie narodziła się nowa epoka Stumilowego Koryta.
Epoka, w której każdy problem rozwiązywano przez powołanie zespołu, każdą niejasność przez napisanie kolejnego regulaminu, a każde niewygodne pytanie przez zmianę tematu.
Nad wejściem do głównej siedziby zawisło nowe hasło:

„Nie musisz wiedzieć, dokąd zmierzamy. Wystarczy, że idziesz za Bolesławem”.

Stary Labrador popatrzył na napis, westchnął i mruknął:

— Dawniej pies musiał mieć nos, żeby znaleźć zwierzynę. Teraz wystarczy mieć nos do stanowisk.

I odszedł w stronę lasu.





Brak komentarzy do tego listu

Szukaj   |   Ochrona prywatności   |   Webmaster
Tetra Polska Sp. z o.o.